Homilie

Homilia (gr. ὁμιλία (homilía) ‘towarzystwo, rozmowa’) – rodzaj kazania, którego treść oparta jest na wybranych czytaniach liturgicznych. kliknij

32 Niedziela zwykła rok A 08 listopada

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Bracia i Siostry!

Żyjemy w świecie, który rozkręcił głośniki do granic możliwości, głośniej się nie da! Wszystko wokół nas wyje, krzyczy i próbuje zagłuszyć nasze myśli. Codzienność wygląda jak gigantyczny, ale chaotyczny festiwal, na którym setki kapel grają jednocześnie różne numery – polityka, pogoń za kasą, wieczne o coś pretensje, lęki o jutro. Totalny zgiełk. Ludzie w tym wszystkim biegają ogłuszeni, próbując przekrzyczeć samych siebie.

I w ten potężny hałas wjeżdża dzisiejszy Psalm 2.

Zaczyna się od ostrego, bezkompromisowego pytania: „Dlaczego burzą się narody i ludy knują rzeczy próżne?”. Słyszymy tam o buncie, o politycznym huku, o władcach, którzy myślą, że są panami wszechświata i chcą zerwać wszelkie więzy z Bogiem.

Człowiek bez Boga staje się potwornie głośny. Im bardziej się boi, tym mocniej tupie i krzyczy, żeby ukryć własną pustkę i bezsilność.

Ale Psalmista nagle ucina ten ziemski hałas jednym genialnym wersem: „Śmieje się Ten, który mieszka w niebiosach”. Pomyślcie o tym. Bóg nie odpowiada na ludzki ryk jeszcze większym rykiem. Nie wchodzi w te prymitywne pyskówki. On się śmieje i wzdycha jednocześnie – z absolutnym, suwerennym spokojem Kogoś, kto ma pełną kontrolę nad sceną. Bóg odpowiada ciszą.

Ustanawia swojego Króla na Syjonie. Cicho, bez błysku fleszy, bez taniego poklasku.

Tym Królem jest Jezus. On nie wszedł na świat z armią i hukiem trąb. Urodził się w kompletnej ciszy betlejemskiej nocy, przeszedł przez ziemię bez robienia medialnego szumu wokół swoich cudów, a ostateczne zwycięstwo wywalczył w porażającej ciszy krzyża i poranka zmartwychwstania. Prawdziwa moc nie potrzebuje decybeli. Prawdziwa moc działa w ukryciu.

I tu dochodzimy do dzisiejszej Ewangelii o pannach roztropnych i głupich.

 Te drugie dały się doszczętnie oszukać przez zgiełk tego świata. Dały się porwać modzie, temu co głośne i widoczne na zewnątrz. Polerowały obudowy swoich lamp, dbały o to, żeby dobrze wyglądać w tłumie, ale zapomniały o najważniejszym. Zapomniały o wnętrzu. Ich lampy były tylko pustym rekwizytem.

Psalm 2 to nic innego jak genialny podręcznik tego, jak zdobyć oliwę roztropności.

Czym jest ta oliwa? To właśnie ta wewnętrzna cisza, głębokie zaufanie i relacja z Chrystusem, której nie da się kupić na szybko na stacji benzynowej, kiedy impreza dobiega końca. Oliwę zbiera się codziennie, kropla po kropli, potrafiąc odciąć się od hałasu i stanąć twarzą w twarz z cichym Królem.

Co z tego wynika dla nas na ten tydzień?

Krótka, męska rada z końcówki psalmu: „Bądźcie roztropni… Szczęśliwi wszyscy, którzy Mu ufają”.

Po pierwsze, wycisz bunt w swoim sercu. Kiedy w najbliższych dniach świat znowu zacznie na Ciebie krzyczeć, kiedy media zaczną pompować lęk, zatrzymaj się i powiedz sobie: „Mój Bóg rządzi. On ma ostatnie słowo. Ufam Mu”.

Po drugie, zrób detoks od hałasu. Znajdź codziennie chociaż dziesięć minut na odcięcie wtyczki od prądu. Wyłącz radio w aucie, odłóż telefon, wycisz powiadomienia. Daj cichemu Królowi dojść do głosu w Twoich myślach.

Po trzecie, przestań grać pod publiczkę. Wiara to nie jest polerowanie fasady na pokaz przed ludźmi. Prawdziwe życie dzieje się w środku – w szczerej modlitwie, w spowiedzi bez owijania w bawełnę, w trudnym przebaczeniu. Tam napełnia się lampę.

Nie bójcie się hałasu tego świata. Choćby wokół nas burzyły się narody i pękały głośniki, nasz Król już ten koncert wygrał. Idźcie w ten tydzień z podniesioną głową i pilnujcie, żeby w Waszych lampach nigdy nie zabrakło oliwy Bożego pokoju. Amen.