Homilie

Dzisiejsza uroczystość może na pierwszy rzut oka wydawać się świętem pożegnania. Jezus, po czterdziestu dniach od swojego zmartwychwstania, na oczach uczniów unosi się w górę, aż w końcu obłok zabiera Go im sprzed oczu. Mogłoby się wydawać, że Apostołowie zostają sami, opuszczeni, z głębokim poczuciem pustki w sercach. Kiedy jednak czytamy relację ewangeliczną, widzimy coś zupełnie odwrotnego. Uczniowie wracają do Jerozolimy z wielką radością. Jak to możliwe, skoro stracili swojego Mistrza? Wracają z radością, ponieważ zrozumieli, że Wniebowstąpienie nie jest definitywnym odejściem Jezusa, ale fundamentalną zmianą sposobu Jego obecności pośród nas. Chrystus nie zostawił nas sierotami. Przestał być widoczny dla ludzkich oczu, aby stać się w pełni obecnym w ludzkich sercach.

Co tak naprawdę wydarzyło się na Górze Oliwnej? Jezus Chrystus powrócił do Domu Ojca, jednak odszedł tam inaczej, niż przyszedł na świat. Syn Boży zstąpił na ziemię, przyjmując ludzkie ciało. Kiedy wraca do nieba, nie porzuca tego ciała, lecz wstępuje tam jako Bóg i jako Człowiek. To niesamowita prawda teologiczna, która mówi nam, że w samym sercu Trójcy Świętej jest dzisiaj ludzkie ciało. Wniebowstąpienie Syna Bożego stało się tym samym wywyższeniem całej ludzkiej natury. Jezus otworzył nam drzwi i pokazał, że nasze przeznaczenie nie kończy się na cmentarzu, bo naszą ostateczną ojczyzną jest niebo. On poszedł pierwszy jako nasza Głowa, abyśmy my, jako członkowie Jego Ciała, mieli pewność, że tam dołączymy.

W Dziejach Apostolskich słyszymy dziś upomnienie aniołów skierowane do Apostołów, którzy pytają, dlaczego stoją i wpatrują się w niebo. To samo pytanie jest skierowane dzisiaj do każdego z nas. Wierzący nie może być człowiekiem z głową w chmurach, który ucieka od problemów codzienności w fałszywą duchowość. Niebo zdobywa się na ziemi, a Jezus, odchodząc, zostawił nam bardzo konkretne zadanie głoszenia Ewangelii na całym świecie. Mamy być Jego rękami, które pomagają ubogim, Jego ustami, które pocieszają, oraz Jego sercem w naszych domach, miejscach pracy i szkołach.

Znaną ilustracją tej prawdy jest opowiadanie o powrocie Jezusa do nieba, gdzie archanioł Gabriel pyta Go, jaki ma plan, by ludzie dowiedzieli się o Jego miłości. Jezus odpowiada, że zostawił grupkę uczniów w Jerozolimie, aby opowiedzieli innym. Gdy Gabriel pyta, co się stanie, jeśli oni zawiodą i jaki jest plan awaryjny, Jezus z miłością odpowiada, że nie ma innego planu. Jezus naprawdę nie ma innego planu na zbawienie tego świata niż Ty i ja. Amen.